Cztery ręce, dwie sonaty

Kang Pi-o jest znany w szkole jako niedościgniony talent — do czasu, gdy poznaje tajemniczego Choi Jeonga-yo i orientuje się, że być może wreszcie spotkał równego sobie.

Gdy Jeong-yo zostaje jego szkolnym kolegą, zgorzkniały Pi-o trzyma się na dystans. Animuszu zaczyna nabierać dopiero podczas przygotowań do wspólnego występu.

Tuż przed wspólnym występem nadchodzi kryzys. Pi-o wymyśla środek zaradczy, ale gdy umiejętności Jeong-yo przyćmiewają jego własne, zastanawia się, czy nie był to błąd.

Pi-o bardzo chce znów pokochać muzykę. Jeong-yo pokazuje mu, jak bawić się grą na fortepianie. Jeong-yo dopadają rodzinne problemy.

Pi-o chce udowodnić swoją wartość i zgłasza się do międzynarodowego konkursu w Pradze. Prosi też o udział Jeong-yo. Szalony reżim ćwiczeń odbija się na młodym muzyku.

Pi-o odniósł sukces i zdobył światową sławę, ale przez lata nie odnalazł szczęścia. Nie zwraca też uwagi na słowa Hong Jae-in, za to wciąż szuka informacji o Jeong-yo.

Pi-o przeżywa trudne chwile i nie jest w stanie sam pokonać swych lęków. Następnie znajoma twarz składa mu propozycję wspólnego występu.

Pi-o mierzy się z coraz większą presją na wspólny występ, ale jego problemy z fortepianem tylko się pogłębiają. Jeong-yo w końcu wymyśla, jak mu pomóc.

Pi-o poznaje szokującą prawdę o porwaniu Jeong-yo. Jeong-yo prosi Pi-o o pomoc z utworem fortepianowym, ale spotyka się z bardzo ostrą krytyką.

Pi-o odkrywa, że Jeong-yo ma wielką tajemnicę. Kiedy prawda wychodzi na jaw, Jeong-yo staje się jeszcze bardziej okrutny, a Pi-o pogrąża się w rozpaczy.