Nowy stanfordzki eksperyment więzienny

Do zakładu karnego przybywa trzydzieścioro uczestników gotowych poznać swój los. Ośmioro z nich zostaje strażnikami, a reszta trafia za kraty.

Gdy strażnicy z dziennej i nocnej zmiany nie są w stanie wypracować wspólnego frontu, dwóch podobnie myślących więźniów korzysta z okazji, aby naruszyć rozkład sił.

Eksperyment dociera do punktu, w którym badanie z 1971 r. zaczęło wymykać się spod kontroli. Świeżo wyróżniony osadzony sieje ferment i ponosi kontrowersyjną karę.

Trzecia faza oznacza zmiany, które stresują wszystkich na oddziale. Dzienna zmiana przejmuje kontrolę, a byli strażnicy przystosowują się do nowych ról.

Gdy dawni więźniowie, a obecnie strażnicy na nowej nocnej zmianie, nie są w stanie wzbudzić szacunku, powstaje próżnia władzy. Były strażnik zasiewa ziarna buntu.

Eksperyment zbliża się ku końcowi. Strażnicy wracają do domu, a więźniowie przejmują kontrolę — ale mimo nowo zdobytej władzy kłócą się ze sobą co do dalszych kroków.